Samenwerking

Aan het begin van het supervisietraject begonnen we in een groep van drie studenten en een supervisor. Al vrij snel stopte een van de studenten met jaar drie, zodat ze zich kon focussen op de vakken uit jaar twee. Tijdens een van de laatste bijeenkomsten kreeg ik te horen dat de andere student ook gestopt was in verband met haar verslagen. Ik bleef als enige student over.  Ondanks dat ik de enige overblijvende student ben, heb ik wel veel geleerd van mijn medestudent. Tijdens de bijeenkomsten luisterde ze aandacht naar mijn ingebrachte casus. Ik kon merken dat ze zich goed had voorbereid, aangezien ze mij inhoudelijke en verdiepende vragen kon stellen. In tegenstelling tot het eerste half jaar, ben ik door mijn medestudent anders gaan kijken naar bepaalde situaties. Mijn medestudent had daarentegen weinig tot geen inbreng. Ik vond dit af en toe erg lastig. Mede ook omdat ik geen kritische blik kon werpen op haar casus. Een aantal keer heb ik hierover feedback terug gegeven aan mijn medestudent. Ze pakte dit erg professioneel op.

Gedurende het supervisietraject heb ik een fijne samenwerking ervaren met mij supervisor. Door zijn neutrale houding voelde ik mij erg op mijn gemak, met als gevolg openheid van mijn kant. Tevens was hij onbevooroordeeld in zijn taalgebruik waardoor ik elke keer mezelf kon zijn. Tijdens de bijeenkomsten stelde mijn supervisor kritische vragen die mij aan het denken zette.

Leerklimaat

Terugkijkend op het supervisietraject heb ik een veilig leerklimaat ervaren. Daarnaast vond ik de bijeenkomsten neutraal/bevorderend. Mijn inbreng had verschillende functies. De ene keer wilde ik spuien en sparren over een casus en de andere keer had ik gerichte vragen voorbereid. Soms vond ik het lastig om een belangrijk moment uit te kiezen. Gedurende mijn derdejaars stage heb ik namelijk veel gereflecteerd met mijn stagebegeleider. Meestal was dit gelijk na het moment. Hierdoor voelde het voor mij soms dubbelop om dit in de supervisie bijeenkomst weer te bespreken. Echter heb ik wel altijd een casus ingebracht en hier veel van geleerd. In die zin is het leerklimaat uitdagend geweest. Een voorbeeld hiervoor was een casus over stagnatie bij ouders en hoe hier mee om te gaan. Mijn supervisor stelde mij de vraag of ik wel op de juiste plek zat als systeembegeleider. Deze kritische vraag overdonderde mij in eerste instantie, maar het heeft mij wel aan het denken gezet.

Rineke Raalte