“Een ander punt waar ik steeds tegenaan liep was het feit dat ik af en toe een “opgewonden standje”was. Tijdens de supervisie bleek vooral dat dit kwam doordat ik mij heel erg druk maakte over zaken en dit niet bespreekbaar maakte.

Het werd in mijn ogen dan steeds een groter iets.
Doordat het groter werd en groter begon ik er slechter van te slapen.
Als ik dan eindelijk zover was om het bespreekbaar te maken werd ik emotioneel doordat ik het al te lang opgekropt had”.

“Vaak bleek dan tijdens zo`n gesprek dat ik de zaken groter gemaakt had, dan dat ze daadwerkelijk waren.
Het gaf nadien een gevoel van opluchting en verlichting.
Door af en toe dat soort zaken in te brengen in de supervisie werden dingen klein gehouden.
In de praktijk betekent dit voor mij dat ik momenteel op de werkvloer eerder bespreekbaar maak en hier ook bepaalde voorstellen in doe hoe zaken beter zouden kunnen gaan lopen.
Om het op deze manier te doen heb ik het gevoel dat ik gehoord wordt. Ook omdat als zaken klein blijven je ook met minder emoties spreekt. Hierdoor hou je zaken bespreekbaar en professioneel.
Al met al heb ik tijdens deze supervisie heel veel geleerd en kan ik het ook afsluiten met het gevoel dat het goed is en dat ik met de geleerde zaken, een rustiger en meer professionele begeleider ben op de werkvloer”.

Paul