Conclusie

Met een heel goed gevoel kijk ik terug op het supervisietraject. Zowel het spreken als het schrijven heeft mij als professional verder gebracht. Tijdens het traject heb ik al een en ander in de praktijk geoefend wat mij succeservaring heeft opgeleverd. Ik verwacht dat deze ervaring mij zal helpen om op deze weg verder te gaan en te blijven oefenen in het (h)erkennen van mijn gevoel en al dan niet om te zetten tot actie. Ik ben me er terdege van bewust dat in de loop van de tijd, als supervisie wat naar de achtergrond verschuift, de kans bestaat dat ik in oude valkuilen zal stappen. De soms kritische vragen van de supervisor hebben mij aan het denken gezet en me inzicht gegeven in mijn eigen handelen. Het is van belang dat ik mensen om me heen heb, die mij kunnen blijven aanscherpen. Ik denk dat ik dit kan vinden bij mijn collega coördinatoren. Het is de bedoeling dat we op den duur een soort intervisie/werkgroep zullen vormen. De andere coördinatoren zijn allen in staat om door te vragen en feedback te geven. Aan mij de taak om te blijven nadenken over situaties die van belang zijn om te bespreken met een ander.

Voor nu kan ik zeggen dat de gestelde doelen in de nulmeting voldoende aan bod zijn geweest. Er is in die zin niets blijven liggen. In de midden evaluatie heb ik aangegeven dat ik mijn supervisietraject ervaar als een soort gelaagdheid waarbij ik steeds meer bij mijzelf en mijn kernwaarden kom. Het is de kunst om door dagelijkse drukte en vermoeidheid die ik daarbij soms ervaar niet “onder te sneeuwen” en er daardoor weer laagjes bovenop te gooien.

Anneke Slachter

Reageer als eerste »

Reageren

Velden met een * zijn verplicht

Helemaal veilig, niemand ziet je e-mailadres

Naar boven

  • RooTs-Supervisie
  • Aardbeihof 29
  • 9408 BK, Assen
  • Nederland
Visit Us On TwitterVisit Us On Linkedin